geschiedenis

Hoe het begon…

Het was maart 1992. Een aantal leden van het Heezer Vocaal Ensemble, toen  o.l.v. Ton Slegers vond het zingen in een groter koor niet meer bevredigend genoeg. Zij besloten om samen een kleiner vocaal gezelschap op te richten. Het moest een dubbelkwartet worden.

Mensen van het eerste uur waren Karel Lindner, Wilma van der Neut, Yvonne Werkhoven, Ied Loomans en Rob van der Vorst. Menno van Esch en Kees Simons waren mensen die van ‘buiten’ zijn gaan meezingen. Het was nog steeds geen dubbelkwartet en de naam was in het begin dan ook ACHTELOOS. In de loop der jaren zijn er een beperkt aantal wisselingen geweest die uitmondden in een groep mensen die enige jaren als volwaardig dubbelkwartet heeft bestaan. De naam was inmiddels gewijzigd in OCTOCANT.

Vanaf het begin was duidelijk dat de zelfstandigheid als erg belangrijk werd ervaren. Zo werd er 5 jaar zonder dirigent repertoire gekozen, gerepeteerd, geconcerteerd etc. De vooruitgang zat er voldoende in om enthousiast te blijven. Op een gegeven moment ontstond de behoefte om enige vorm van begeleiding te hebben. Het niveau dat bereikt was kon OCTOCANT op eigen kracht niet meer verhogen.

Incidentele begeleiding werd gezocht en gevonden in de persoon van Rob Kortlang. Hierbij moet gedacht worden aan 1 keer per 5/6 weken. Nadat de organisatie rond de begeleiding van Rob Kortlang te moeilijk was geworden werd Wil Schippers gevraagd deze taak over te nemen.

Een vakvrouw die dat wel wilde. De frequentie van begeleiding was voor haar echter te laag. Die werd dus opgehoogd. Uiteindelijk mondde deze begeleiding uit in de keus van OCTOCANT om een dirigent te willen.

Het compromis tussen de wens tot zelfstandigheid en de noodzaak tot begeleiding werd gevonden in een repetitie zonder dirigent in de ene week en zingen met dirigent in de andere week. Een formule die sindsdien is gebleven.

Een direct gevolg van het werken met Wil Schippers was het besluit om OCTOCANT te laten groeien van dubbelkwartet naar 12 personen. Dit zou de klankkleur ten goede komen met bovendien meer mogelijkheden in het zingen van 5-, of zelfs 6-stemmige werken. Halverwege 1999 hebben Wil Schippers en OCTOCANT afscheid van elkaar genomen.

Direct na de zomervakantie van 1999 hebben we een andere dirigent(e) gezocht en gevonden in Esther de Vries. Een enthousiaste vrouw die ons het vertrouwen gaf vol genoegen te kunnen blijven zingen. Inmiddels was de  uitbreiding naar 12 personen rond. Gedurende ruim 10 jaar is er met ontzettend veel plezier samengewerkt met Esther de Vries, een vakvrouw pur sang die OCTOCANT kwaliteit en een eigen gezicht heeft gegeven. Na 10 jaar is er een einde gekomen aan de samenwerking met Esther. We moesten elk een eigen weg in slaan.

OCTOCANT was toe aan vernieuwing en bezinning. 

In het voorjaar van 2010 hebben we een nieuwe uitdaging gevonden in de samenwerking met de nog jonge, uit Hongarije afkomstige dirigente Johanna Földesi. In de ruim 2 jaar dat we met Johanna hebben kunnen samenwerken, hebben we veel geleerd, vooral op het gebied van de zangtechniek en hebben we met een frisse blik onze mogelijkheden verkend. We hebben muziek leren kennen waar we het bestaan niet van wisten en hebben ook vertrouwd repertoire opnieuw verkend. We zijn in deze periode gegroeid en hebben nieuwe energie gevonden zodat we klaar waren voor de volgende stap.

Sinds de zomer van 2012 werken we samen met dirigent Lucas Vis. We zijn erg blij dat we onder zijn professionele begeleiding mogen werken.

 

Onder het kopje ‘Dirigent’ vindt u meer informatie over hem.